Funkcje glukagonu u ludzi

Pełne funkcjonowanie ludzkiego ciała wymaga skoordynowanej pracy wszystkich jego organów. Wiele z tego zależy od produkcji hormonów i ich wystarczającej zawartości.

Jednym z narządów odpowiedzialnych za syntezę hormonów jest trzustka. Wytwarza kilka rodzajów hormonów, w tym glukagon. Jakie są jego funkcje w organizmie człowieka?

Hormony trzustkowe

Kiedy naruszenia w ludzkim ciele muszą uwzględniać różne czynniki. Mogą być zewnętrzne i wewnętrzne. Wśród czynników wewnętrznych, które mogą wywołać rozwój zmian patologicznych, można nazwać nadmiar lub niedobór niektórych rodzajów hormonów.

Aby rozwiązać ten problem, musisz wiedzieć, który gruczoł wytwarza ten lub inny rodzaj związku w celu podjęcia niezbędnych środków.

Trzustka wytwarza kilka rodzajów hormonów. Głównym jest insulina. Jest to polipeptyd zawierający 51 aminokwasów. Przy niewystarczającym lub nadmiernym tworzeniu się tego hormonu w organizmie ludzkim występują odchylenia. Jego normalne wartości mieszczą się w zakresie od 3 do 25 ICU / ml. U dzieci jego poziom jest nieznacznie zmniejszony, u kobiet w ciąży może się zwiększyć.

Insulina jest potrzebna do zmniejszenia ilości cukru. Aktywuje wchłanianie glukozy przez mięśnie i tkankę tłuszczową, zapewniając jej konwersję do glikogenu.

Oprócz insuliny trzustka odpowiada za syntezę hormonów, takich jak:

  1. Peptyd C. Nie należy do pełnych hormonów. W rzeczywistości jest to jeden z elementów proinsuliny. Jest oddzielony od głównej cząsteczki i znajduje się we krwi. Peptyd C jest odpowiednikiem insuliny, której ilość można wykorzystać do diagnozowania patologii w wątrobie i trzustce. Wskazuje także na rozwój cukrzycy.
  2. Glukagon Poprzez swoje działanie hormon ten jest przeciwny do insuliny. Jego cechą jest zwiększenie poziomu cukru. Wynika to z jego wpływu na wątrobę, która stymuluje produkcję glukozy. W przypadku glukagonu dochodzi również do rozszczepienia tłuszczu.
  3. Polipeptyd trzustkowy. Ten hormon został niedawno odkryty. Dzięki niemu zmniejsza się spożycie żółci i enzymów trawiennych, co zapewnia regulacja aktywności mięśni woreczka żółciowego.
  4. Somatostatyna. Wpływa na działanie innych hormonów trzustkowych i enzymów. Pod jej wpływem zmniejsza się ilość glukagonu, kwasu solnego i gastryny, a także spowalnia proces przyswajania węglowodanów.

Oprócz tych hormonów trzustka wytwarza inne. Zakres, w jakim ich liczba odpowiada normie, zależy od aktywności organizmu i ryzyka rozwoju patologii.

Funkcje glukagonu w organizmie

Aby lepiej zrozumieć rolę glukagonu w organizmie człowieka, należy rozważyć jego funkcję.

Hormon ten wpływa na pracę centralnego układu nerwowego, który zależy od stałości stężenia glukozy we krwi. Glukoza jest wytwarzana przez wątrobę, a glukagon bierze udział w tym procesie. Reguluje także poziom we krwi. Ze względu na swoje działanie następuje rozkład lipidów, co pomaga zmniejszyć ilość cholesterolu. Ale to nie jedyne funkcje tego hormonu.

Oprócz nich wykonuje następujące czynności:

  • stymuluje przepływ krwi w nerkach;
  • promuje usuwanie sodu, normalizuje aktywność układu sercowo-naczyniowego;
  • przywraca komórki wątroby;
  • zwiększa zawartość wapnia w komórkach;
  • dostarcza organizmowi energii, rozszczepiając lipidy;
  • normalizuje czynność serca, wpływając na częstość tętna;
  • zwiększa ciśnienie.

Jego wpływ na organizm jest uważany za przeciwieństwo tego, co ma insulina.

Chemiczny charakter hormonu

Biochemia tego związku jest również bardzo ważna dla pełnego zrozumienia jego znaczenia. Powstaje z aktywności komórek alfa wysepek Langangans. Syntetyzuje również inne obszary przewodu pokarmowego.

Glukagon jest jednoniciowym polipeptydem. Zawiera 29 aminokwasów. Jego struktura jest podobna do insuliny, ale są pewne aminokwasy, których brakuje w insulinie (tryptofan, metionina). Ale cystyna, izoleucyna i prolina, które są obecne w insulinie, nie występują w glukagonie.

Hormon ten powstaje z pre-glukagonu. Proces jego produkcji zależy od ilości glukozy, która dostaje się do organizmu podczas posiłku. Stymulacja jej produkcji należy do argininy i alaniny - wraz ze wzrostem ich ilości w organizmie, glukagon powstaje intensywniej.

Przy nadmiernej aktywności fizycznej, jej ilość może również dramatycznie wzrosnąć. Insulina wpływa również na poziom we krwi.

Mechanizm działania

Głównym przedmiotem ekspozycji na ten związek jest wątroba. Pod jego wpływem ten organ najpierw wykonuje glikogenolizę, a nieco później ketogenezę i glukoneogenezę.

Hormon ten nie może przeniknąć do komórek wątroby. Aby to zrobić, musi oddziaływać z receptorami. Gdy glukagon wchodzi w interakcję z receptorem, aktywowana jest cyklaza adenylanowa, która przyczynia się do wytwarzania cAMP.

W rezultacie rozpoczyna się proces rozkładu glikogenu. Wskazuje to na zapotrzebowanie organizmu na glukozę, dzięki czemu aktywnie wchodzi do krwi podczas glikogenolizy. Inną opcją jest synteza go z innych substancji. Nazywa się to glukoneogenezą.

Jest także inhibitorem syntezy białek. Jego działaniu często towarzyszy osłabienie procesu utleniania glukozy. Rezultatem jest ketogeneza.

Związek ten nie wpływa na glikogen zawarty w mięśniach szkieletowych, co tłumaczy się brakiem w nich receptorów.

Wzrost liczby cAMP spowodowanej przez glukagon prowadzi do efektu inotropowego i chronotropowego na mięsień sercowy. W rezultacie osoba zwiększa ciśnienie krwi, skurcze serca zwiększają się i zwiększają. Zapewnia to aktywację krążenia krwi i karmienie tkanek składnikami odżywczymi.

Duża ilość tego związku powoduje działanie rozkurczowe. Osoba rozluźnia mięśnie gładkie narządów wewnętrznych. Jest to najbardziej widoczne w odniesieniu do jelit.

Glukoza, ketokwasy i kwasy tłuszczowe są substratami energetycznymi. Pod wpływem glukagonu następuje ich uwalnianie, dzięki czemu są one dostępne dla mięśni szkieletowych. Dzięki aktywnemu przepływowi krwi substancje te są lepiej rozmieszczone w całym organizmie.

Do czego prowadzi nadmiar i brak hormonu w organizmie?

Najbardziej podstawowym efektem działania hormonu jest wzrost poziomu glukozy i kwasów tłuszczowych. To, czy jest to dobre czy złe, zależy od ilości syntetyzowanego glukagonu.

Jeśli występują odchylenia, zaczynają być produkowane w dużych ilościach - tak, że jest to niebezpieczne ze względu na rozwój komplikacji. Ale zbyt mała zawartość spowodowana awariami organizmu prowadzi do niekorzystnych skutków.

Nadmierna produkcja tego związku prowadzi do nadmiaru ciała z kwasami tłuszczowymi i cukrem. W przeciwnym razie zjawisko to nazywamy hiperglikemią. Pojedynczy przypadek jej wystąpienia nie jest niebezpieczny, ale systematyczna hiperglikemia prowadzi do rozwoju zaburzeń. Może mu towarzyszyć tachykardia i stały wzrost ciśnienia krwi, prowadzący do nadciśnienia i chorób serca.

Zbyt aktywny ruch krwi przez naczynia może spowodować ich przedwczesne zużycie, co powoduje choroby naczyniowe.

Przy nienormalnie małej ilości tego hormonu organizm ludzki cierpi na brak glukozy, co prowadzi do hipoglikemii. Stan ten jest również niebezpieczny i patologiczny, ponieważ może powodować wiele nieprzyjemnych objawów.

Obejmują one:

  • nudności;
  • zawroty głowy;
  • drżenie;
  • niska wydajność;
  • słabość;
  • zmętnienie świadomości;
  • drgawki.

W szczególnie ciężkich przypadkach pacjent może umrzeć.

Materiał wideo na temat wpływu glukagonu na masę człowieka:

Na tej podstawie możemy powiedzieć, że pomimo wielu przydatnych funkcji zawartość glukagonu w organizmie nie powinna wykraczać poza normalny zakres.

Hormon glukagon i jego rola w organizmie człowieka

Wszyscy wiedzą, że ludzkie ciało jest usprawnionym mechanizmem, który działa z dokładnością do sekundy. Hormony odgrywają w tym istotną rolę. Centralny układ nerwowy wysyła impulsy elektryczne do ważnych organów. Z kolei układ hormonalny uwalnia glukagon, insulinę i inne niezbędne hormony w celu ciągłego utrzymania żywotnej aktywności organizmu.

Hormony trzustkowe

Systemy endo i zewnątrzwydzielnicze są częściami pierwotnego jelita. Aby żywność przedostająca się do ludzkiego ciała została podzielona na białka, węglowodany i tłuszcze, konieczne jest pełne funkcjonowanie układu zewnątrzwydzielniczego. W końcu wytwarza 98% soku trawiennego, który zawiera enzymy, które rozkładają żywność. Funkcje hormonów mają również wpływ na regulację wszystkich procesów metabolicznych zachodzących w organizmie.

Główne hormony trzustki:

Główne hormony trzustki, a mianowicie insulina i glukagon, są dość blisko spokrewnione. Insulina w organizmie zapewnia stabilność glukozy, a także niezbędnych aminokwasów w celu utrzymania zdrowia w organizmie człowieka. Glukagon to swoisty środek pobudzający. Łączy wszystkie użyteczne substancje i wysyła je do krwi.

Insulina może być wytwarzana tylko wtedy, gdy we krwi występuje wysoka zawartość glukozy. Funkcją insuliny jest wiązanie receptorów na powierzchni błon komórkowych i szybkie dostarczanie ich do samej komórki. Na tym etapie glukoza jest przekształcana w glikogen.

Co ciekawe, nie wszystkie narządy ludzkie potrzebują insuliny jako dozownika glukozy. Mózg, jelita, wątroba i nerki są w stanie wchłonąć glukozę niezależnie od zawartości insuliny w komórkach.

Jeśli insulina jest nadmierna w trzustce, może wywołać hiperglikemię. Jest to dość niebezpieczna choroba, której konsekwencjami są ataki i śmierć kliniczna.

Niedostateczny poziom hormonu insuliny w trzustce prowadzi do cukrzycy. Jeśli nie zdiagnozujesz tej choroby na czas, śmierć jest możliwa.

Rola glukagonu w organizmie

Jest to glukagon odpowiedzialny za powstawanie glukozy w wątrobie, a także jej wystarczającą zawartość w ludzkiej krwi. Aby centralny układ nerwowy osoby funkcjonował normalnie, konieczne jest utrzymywanie stałej koncentracji glukozy we krwi - około 4 gramy na godzinę muszą płynąć do ośrodkowego układu nerwowego.

Inną funkcją glukagonu jest stymulowanie rozkładu lipidów w tkance tłuszczowej, co znacznie obniża poziom cholesterolu we krwi. Nie zapominaj również o tym, że glukagon przyczynia się do:

  • Zwiększony przepływ krwi w nerkach;
  • Zwiększa szybkość wydalania sodu z narządów ludzkich, utrzymując normalny stosunek elektrolityczny w organizmie. I to jest ważny czynnik w pracy układu sercowo-naczyniowego;
  • Regeneracja komórek wątroby;
  • Stymuluj uwalnianie insuliny z komórek ciała;
  • Wzrost wewnątrzkomórkowego wapnia

Nadmierny glukagon we krwi prowadzi do powstania złośliwego guza trzustki. Ale ta choroba jest dość rzadka - około 30 na 1000 osób.

Jeśli ocenimy logiczne funkcje tych dwóch hormonów, insuliny i glukagonu, okaże się, że działania, które wykonują w ciele, są diametralnie przeciwne. Dlatego inne ważne hormony - adrenalina, kortyzol i somatotropina są zaangażowane w utrzymanie poziomu glukozy we krwi.

Regulacja wydzielania glukagonu

Wzrost spożycia pokarmów białkowych przyczynia się do wzrostu stężenia aminokwasów - alaniny i argininy. Te aminokwasy stymulują wydzielanie glukagonu we krwi, więc nie można lekceważyć znaczenia stałego przepływu aminokwasów do organizmu ludzkiego poprzez prawidłowe odżywianie.

Glukagon działa jak katalizator, który przekształca aminokwasy w glukozę. Zwiększa to odpowiednio jego stężenie we krwi - absolutnie wszystkie tkanki i komórki organizmu są zaopatrywane w hormony niezbędne do ich pełnoprawnej pracy.

Wydzielanie glukagonu, oprócz aminokwasów, jest stymulowane przez aktywną aktywność fizyczną. Ale, co zaskakujące, muszą być trzymane na granicy ludzkiego wysiłku. W tym przypadku stężenie glukagonu wzrasta do 5 razy.

Farmakologiczne działanie glukagonu

Hormonowy glukagon zmniejsza skurcze, zmienia liczbę uderzeń serca, zwiększa stężenie glukozy w organizmie z powodu rozpadu glikogenu i tworzenia się tej substancji przez połączenie innych elementów organicznych.

Wskazania do stosowania leku

Lek glukagon jest przepisywany pacjentom z:

  1. Zaburzenia psychiczne - aby zapewnić terapię szokową;
  2. Cukrzyca, w której współistniejącą diagnozą jest hipoglikemia (niski poziom cukru we krwi);
  3. Do badań laboratoryjnych i instrumentalnych przewodu pokarmowego jako leku pomocniczego;
  4. Aby wyeliminować skurcz choroby z ostrym zapaleniem nóg;
  5. Patologia dróg żółciowych;
  6. Aby rozluźnić mięśnie gładkie brzucha i jelit.

Instrukcje dotyczące stosowania glukagonu

Aby użyć hormonu do celów leczniczych, otrzymuje się go z trzustki zwierząt takich jak byk lub świnia. Co ciekawe, sekwencja łączenia aminokwasów w łańcuchu u tych zwierząt i ludzi jest absolutnie identyczna.

W przypadku hipoglikemii podaje się dożylnie lub domięśniowo 1 miligram glukagonu. Jeśli potrzebujesz pomocy w nagłych wypadkach, użyj tych metod podawania leków. Zgodność z dokładnymi instrukcjami stosowania hormonu glukagonu pokazuje, że poprawa u pacjenta z niskim poziomem cukru we krwi występuje po 10 minutach. Zmniejszy to ryzyko uszkodzenia centralnego układu nerwowego.

Wprowadzanie hormonu glukagonu u dzieci o wadze do 25 kg jest zabronione. Dzieci otrzymują dawkę do 500 mg i przez 10-15 minut patrzą na stan ciała. Następnie zwiększ dawkę o 30 µg. Jeśli rezerwy hormonu glukagonu w wątrobie zostaną wyczerpane, konieczne jest kilkakrotne zwiększenie dawki leku. Niezależnie wyznaczyć lek jest zabronione.

Gdy tylko pacjent zacznie się poprawiać, zaleca się spożywanie pokarmów białkowych, picie słodkiej ciepłej herbaty i zajmowanie pozycji poziomej przez 2 godziny, aby uniknąć nawrotu. Jeśli stosowanie glukagonu nie daje wyników, zaleca się wstrzyknięcie dożylnie glukozy. Skutki uboczne po zastosowaniu glukagonu to odruch wymiotny i nudności.

Co to jest glukagon?

Głównymi hormonami trzustki są insulina i glukagon. Mechanizm działania tych biologicznie aktywnych substancji ma na celu utrzymanie równowagi cukrowej we krwi.

Dla prawidłowego funkcjonowania organizmu ważne jest utrzymanie stężenia glukozy (cukru) na stałym poziomie. Z każdym posiłkiem, gdy czynniki zewnętrzne wpływają na organizm, wskaźniki cukru zmieniają się.

Insulina obniża stężenie glukozy, transportując ją do komórek, a także częściowo przekształcając w glikogen. Substancja ta odkłada się w wątrobie i mięśniach jako rezerwa. Objętości depotu glikogenu są ograniczone, a nadmiar cukru (glukozy) jest częściowo przekształcany w tłuszcz.

Zadaniem glukagonu jest przekształcenie glikogenu w glukozę, jeśli jego działanie jest poniżej normy. Inną nazwą tej substancji jest hormon głodu.

Rola glukagonu w organizmie, mechanizm działania

Mózg, jelita, nerki i wątroba są głównymi konsumentami glukozy. Na przykład centralny układ nerwowy zużywa 4 gramy glukozy w ciągu 1 godziny. Dlatego bardzo ważne jest, aby stale utrzymywać normalny poziom.

Glikogen - substancja przechowywana głównie w wątrobie, to zapas o masie około 200 gramów. Przy niedoborach glukozy lub gdy wymagana jest dodatkowa energia (ćwiczenia, bieganie), glikogen rozpada się, nasycając krew glukozą.

To repozytorium trwa około 40 minut. Dlatego w sporcie często mówi się, że tłuszcz spala się dopiero po półgodzinnym treningu, kiedy cała energia w postaci glukozy i glikogenu jest zużywana.

Trzustka należy do gruczołów wydzieliny mieszanej - produkuje sok jelitowy, który jest wydzielany do dwunastnicy i wydziela kilka hormonów, dzięki czemu jego tkanka jest anatomicznie i funkcjonalnie zróżnicowana. W wysepkach Langerhansa glukagon jest syntetyzowany przez komórki alfa. Substancja może być syntetyzowana przez inne komórki przewodu pokarmowego.

Uruchom wydzielanie hormonu kilka czynników:

  1. Zmniejszenie stężenia glukozy do krytycznie niskiego poziomu.
  2. Poziom insuliny
  3. Zwiększone poziomy aminokwasów we krwi (w szczególności alaniny i argininy).
  4. Nadmierny wysiłek fizyczny (na przykład podczas aktywnego lub ciężkiego treningu).

Funkcje glukagonu są związane z innymi ważnymi procesami biochemicznymi i fizjologicznymi:

  • zwiększone krążenie krwi w nerkach;
  • utrzymanie optymalnej równowagi elektrolitycznej poprzez zwiększenie szybkości wydalania sodu, co poprawia aktywność układu sercowo-naczyniowego;
  • naprawa tkanki wątroby;
  • aktywacja uwalniania insuliny komórkowej;
  • wzrost wapnia w komórkach.

W stresującej sytuacji, z zagrożeniem dla życia i zdrowia, wraz z adrenaliną, pojawiają się fizjologiczne efekty glukagonu. Aktywnie rozszczepia glikogen, zwiększając w ten sposób poziom glukozy, aktywuje dopływ tlenu, aby zapewnić mięśniom dodatkową energię. Aby utrzymać równowagę cukru, glukagon aktywnie oddziałuje z kortyzolem i somatotropiną.

Podwyższony poziom

Zwiększone wydzielanie glukagonu jest związane z nadczynnością trzustki, co jest spowodowane następującymi patologiami:

  • nowotwory w strefie komórek alfa (glucagonom);
  • ostry proces zapalny w tkankach trzustki (zapalenie trzustki);
  • zniszczenie komórek wątroby (marskość);
  • przewlekła niewydolność nerek;
  • cukrzyca typu 1;
  • Zespół Cushinga.

Wszelkie stresujące sytuacje (w tym operacje, urazy, oparzenia), ostra hipoglikemia (niskie stężenie glukozy), występowanie pokarmów białkowych w diecie powodują wzrost stężenia glukagonu, a funkcje większości układów fizjologicznych są osłabione.

Zmniejszony poziom

Niedobór glukagonu obserwuje się po operacji usunięcia trzustki (wycięcie trzustki). Hormon jest rodzajem stymulatora wchodzenia do krwi istotnych substancji i utrzymywania homeostazy. W mukowiscydozie (patologii genetycznej związanej z uszkodzeniem gruczołów wydzielania zewnętrznego) obserwuje się obniżony poziom hormonów, zapalenie trzustki w postaci przewlekłej.

Funkcje glukagonu u ludzi

Co to jest hormon glukagon i za co jest odpowiedzialny? Substancja ta jest wytwarzana przez komórki trzustki i odgrywa ważną rolę w zapewnianiu normalnego życia ludzkiego. Wraz z innymi hormonami wytwarzanymi przez gruczoły wydzielania wewnętrznego reguluje pracę wielu narządów i układów.

Hormony trzustkowe

Trzustka jest ważną częścią ludzkiego ciała, bez której nie może działać prawidłowo. Wytwarza kilka hormonów, które bezpośrednio wpływają na procesy metaboliczne. Są zaangażowani w transformację substancji, które pochodzą z pożywienia, przekształcając je w takie związki, które mogą być wchłaniane przez komórki.

Głównymi hormonami, które mogą być wytwarzane w trzustce, są:

  • insulina Odpowiedzialny za normalizację stężenia glukozy we krwi;
  • glukagon. Ma odwrotny skutek niż insulina;
  • somatostatyna. Główną funkcją jest tłumienie wytwarzania kilku substancji aktywnych hormonalnie (na przykład somatotropiny, tyreotropiny i innych);
  • polipeptyd trzustkowy. Reguluje aktywność układu trawiennego.

Opis hormonu

Glukagon nazywany jest hormonem komórek alfa wysepek Langunganów. Może być również syntetyzowany przy użyciu innych części przewodu pokarmowego. Skład chemiczny glukagonu ma charakter peptydowy. Substancja ta powstaje z preproglukagonu. Produkcja tego hormonu zależy od ilości glukozy pochodzącej z pożywienia.

Insulina, niektóre aminokwasy i kwasy tłuszczowe wpływają również na jej stężenie. Jeśli osoba zwiększa ilość białka w swojej diecie, prowadzi to do zwiększenia ilości alaniny i argininy. Te aminokwasy stymulują wzrost tego hormonu w ludzkiej krwi. Z kolei ten ostatni działa jak katalizator. Przekształca aminokwasy w glukozę, co prowadzi do zaopatrzenia wszystkich tkanek ciała w niezbędną ilość hormonów.

Ponadto wydzielanie glukagonu wzrasta z powodu dużego wysiłku fizycznego. Jeśli osoba poddaje organizm zbyt dużym testom (na granicy wysiłku), stężenie hormonu może wzrosnąć więcej niż 5 razy.

Cechą tej substancji jest to, że jest niszczona w niektórych narządach - wątrobie, nerkach. Ponadto hormon ten rozpada się w osoczu, w tkankach docelowych. Optymalne stężenie hormonu glukagonu we krwi wynosi 27-120 pg / ml.

Cel funkcjonalny

Funkcje glukagonu to:

  • wpływa na rozkład w wątrobie i masie mięśniowej glikogenu, gdzie jest przechowywany jako zapas energii. W wyniku tego działania uwalniana jest glukoza;
  • aktywowane jest trawienie lipidów. Wynika to z faktu, że stężenie lipazy w komórkach tłuszczowych wzrasta. W rezultacie produkty rozpadu lipidów, które są źródłami energii, przedostają się do krwi;
  • rozpoczyna proces tworzenia glukozy z substancji nienależących do grupy węglowodanów;
  • zwiększony przepływ krwi do nerek;
  • glukagon zwiększa ciśnienie krwi, częstotliwość i liczbę skurczów mięśnia sercowego;
  • przy wysokich stężeniach hormon wywołuje działanie rozkurczowe. Z tego wynika zmniejszenie skurczów mięśni gładkich, które tworzą ściany jelit;
  • zwiększa szybkość wydalania sodu z organizmu. W rezultacie stosunek elektrolityczny w ciele jest normalizowany. Wpływa to bezpośrednio na funkcjonowanie układu sercowo-naczyniowego;
  • dochodzi do odzyskania komórek wątroby;
  • ma wpływ na komórki, powodując uwolnienie z nich insuliny;
  • zwiększa wewnątrzkomórkowe stężenie wapnia.

Rola hormonu w organizmie człowieka

Mechanizm działania glukagonu polega na zwiększeniu dostępności rezerw energetycznych organizmu dla mięśni szkieletowych. Takie substancje, na które hormon ma bezpośredni wpływ, obejmują glukozę, wolne kwasy tłuszczowe, ketokwasy. Również w niektórych sytuacjach (najczęściej stresujących) dopływ krwi do mięśni szkieletowych znacznie wzrasta z powodu stymulacji serca. Hormon ten pobudza działanie katecholamin. Stymuluje szczególną reakcję organizmu w stresujących sytuacjach, takich jak „uderz lub uciekaj”.

Rola glukagonu, którego zadaniem jest utrzymanie optymalnego stężenia glukozy w organizmie, jest nieoceniona dla normalnego życia ludzkiego. Centralny układ nerwowy nie jest w stanie pracować bez tych substancji. Jego działanie w ludzkiej krwi powinno wynosić około 4 g glukozy na godzinę. Ponadto, z powodu rozpadu lipidów, stężenie cholesterolu w organizmie jest znacznie zmniejszone. Ale nadmierna zawartość tego hormonu prowadzi do negatywnych skutków. Na przykład nowotwory złośliwe są często diagnozowane w tym stanie.

Używanie narkotyków

Lek zawierający glukagon (instrukcja potwierdza to) zawiera w składzie substancję ekstrahowaną z trzustki pochodzenia zwierzęcego (wieprzowina, bydło).

Są identyczne z tymi, które są wytwarzane przez ludzkie ciało. Wpływ leku Glukagon na stężenie substancji takich jak glukoza i glikogen pozwala na jego wykorzystanie w celach terapeutycznych w następujących przypadkach:

  • w ciężkim stanie spowodowanym hipoglikemią. Najczęściej obserwuje się u pacjentów z cukrzycą. Jest on stosowany głównie w przypadkach, gdy nie jest możliwe wstrzyknięcie glukozy dożylnie;
  • z diagnostyką promieniowania jako środkiem tłumienia ruchliwości układu trawiennego;
  • z terapią szokową u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi;
  • w obecności ostrego zapalenia uchyłków jako środek eliminujący skurcze;
  • w obecności patologii dróg żółciowych;
  • rozluźnić mięśnie gładkie jelit.

Sposób użycia

Instrukcja dotycząca glukagonu wskazuje, że lek ten jest stosowany do hipoglikemii w ilości 1 ml dożylnie lub domięśniowo. Podwyższone poziomy glukozy obserwuje się 10 minut po podaniu środka terapeutycznego. Często wystarcza to, aby uniknąć uszkodzenia centralnego układu nerwowego.

Instrukcja stosowania leku wskazuje, że można go stosować w ilości 0,5-1 ml dla chorych dzieci, których waga przekracza 20 kg. Jeśli dziecko waży mniej, dopuszczalna dawka nie przekracza 0,5 ml, co odpowiada 20-30 mg / kg. Jeśli po pierwszym wstrzyknięciu hormonu nie nastąpi pożądany efekt, zaleca się powtórzenie wstrzyknięcia po 12 minutach.

Przeciwwskazania

Przeciwwskazaniami do stosowania tego hormonalnego leku są następujące czynniki:

  • nadwrażliwość na składniki środka terapeutycznego;
  • hiperglikemia;
  • insulinoma;
  • guz chromochłonny.

Ten lek jest wskazany w leczeniu niektórych problemów u kobiet w ciąży. Nie przenika przez barierę łożyskową i nie wpływa w żaden sposób na płód. W okresie karmienia piersią ten lek hormonalny jest przepisywany ostrożnie.

Co to jest glukagon?

Co to jest glukagon

Utrzymanie właściwego poziomu cukru we krwi jest przede wszystkim spowodowane działaniem insuliny, ale glukagon odgrywa tę samą ważną rolę w tym procesie. Hormon ten zwiększa poziom glukozy we krwi, a u pacjentów z cukrzycą jest szczególnie ważny w sytuacji hipoglikemii.

Organizm ludzki reguluje metabolizm węglowodanów za pomocą różnych mechanizmów. Kluczową rolę w utrzymaniu prawidłowego poziomu cukru odgrywa insulina, hormon obniżający poziom cukru we krwi po zjedzeniu posiłku.

Jednak nie każdy wie, że istnieje również hormon, który działa przeciwnie do insuliny - glukagonu, którego głównym zadaniem jest zwiększenie stężenia glukozy we krwi, gdy spada. Glukagon monitoruje poziom glukozy we krwi w nocy, kiedy nie jemy, ale także w ciągu dnia, jeśli przerwy między posiłkami są zbyt długie.

U diabetyków aktywowany jest przez hipoglikemię. Przeczytaj więcej o glukagonie i jego roli w organizmie poniżej w artykułach, które zebrałem na ten temat.

Co to jest glukagon?

Od czasu odkrycia insuliny stwierdzono, że po podaniu dożylnym, które charakteryzuje się stanem hipoglikemicznym, objaw ten poprzedza krótka, ale dobrze zdefiniowana hiperglikemia.

Po licznych obserwacjach tego paradoksu Abelowi i jego personelowi udało się uzyskać krystaliczną insulinę, która nie ma zdolności wywoływania hiperglikemii. Jednocześnie okazało się, że tymczasowa hiperglikemia obserwowana na początku podawania insuliny nie była spowodowana samą insuliną, ale domieszką w niej.

Sugerowano, że ta domieszka insuliny jest fizjologicznym produktem trzustki, któremu nadano nazwę „glukagon”. Oddzielenie glukagonu od insuliny jest bardzo trudne, ale ostatnio wyizolował go Staub w postaci krystalicznej.

Glukagon jest substancją białkową, która nie dializuje i zawiera wszystkie aminokwasy obecne w insulinie, z wyjątkiem proliny, izoleucyny i cystyny ​​oraz dwóch aminokwasów, metioniny i tryptofanu, które nie są obecne w insulinie. Glukagon jest bardziej odporny niż insulina na alkalia. Jego masa cząsteczkowa wynosi od 6000 do 8000.

Rola glukagonu u ludzi

Glukagon, według wszystkich badaczy, jest drugim hormonem trzustkowym zaangażowanym w regulację metabolizmu węglowodanów i przyczyniającym się do fizjologicznego uwalniania glukozy do krwi z glikogenu wątrobowego podczas hipoglikemii.

Ważne! Dożylne podanie glukagonu powoduje przemijającą glikemię. Związek między działaniem hiperglikemicznym glukagonu a zawartością glikogenu w wątrobie odnotowano w obserwacjach wykazujących, że po podaniu glukagonu zdrowym zwierzętom zaobserwowano wzrost poziomu cukru we krwi, podczas gdy jego zastosowanie u zwierząt z ciężką cukrzycową ketozą, w której zapasy wątroby uległy wyczerpaniu, taki wzrost cukru nie jest obchodzony.

Glukagon występuje nie tylko w większości dostępnych na rynku preparatów insulinowych, ale także w ekstraktach trzustkowych. Sugerowano, że komórki alfa są miejscem tworzenia glukagonu, a komórki beta są insuliną.

Stwierdzenie to zostało sformułowane na podstawie tego, że u zwierząt doświadczalnych z cukrzycą alloksanową, w których komórki beta selektywnie niszczą, ekstrakt z gruczołu trzustkowego nadal zawiera glukagon.

Dzięki obserwacjom, które wykazały, że chlorek kobaltu działa selektywnie na komórki alfa, przeprowadzono badania zawartości glukagonu w trzustce po zastosowaniu tego leku; odnotowano jednak spadek jego kwoty o 60%. Jednak niektórzy autorzy sprzeciwiają się temu, że glukagon jest produkowany przez komórki alfa i uważają, że miejsce jego powstawania jest nadal niejasne.

Według wielu autorów znaczna ilość glukagonu znajduje się w 2/3 błony śluzowej żołądka i nieco mniej w dwunastnicy. Jest bardzo mało w obszarze odźwiernika żołądka i jest całkowicie nieobecny w błonie śluzowej jelita grubego i woreczka żółciowego.

Substancje o takich samych właściwościach jak glukagon występują również w normalnym moczu i moczu pacjentów z cukrzycą, w moczu zwierząt z cukrzycą alloksanową. W takich przypadkach możemy mówić o samym hormonie lub jego produktach rozpadu.

Glukagon powoduje hiperglikemię, glikogenolizę przy braku nadnerczy z powodu glikogenu wątrobowego. Hiperglikemia nie rozwija się wraz z podawaniem glukagonu u zwierząt z odległą wątrobą. Glukagon i insulina są antagonistami i razem pomagają utrzymać równowagę glikemiczną, podczas gdy ich wydzielanie jest stymulowane przez wahania poziomu cukru we krwi.

Glukagon

Jeszcze przed odkryciem insuliny na wyspach trzustki znaleziono różne grupy komórek. Sam Glukagon został odkryty przez Merlina i Kimball w 1923 roku, mniej niż 2 lata po insulinie. Jeśli jednak odkrycie insuliny wywołało poruszenie, niewiele osób zainteresowało się glukagonem.

Dopiero po ponad 40 latach stało się jasne, jaką ważną rolę fizjologiczną odgrywa ten hormon w regulacji metabolizmu glukozy i ciał ketonowych, ale jego rola jako leku jest nadal niewielka. Glukagon stosuje się tylko w celu szybkiego złagodzenia hipoglikemii, a także w diagnostyce radiologicznej jako leku tłumiącego ruchliwość jelit.

Właściwości chemiczne

Glukagon jest jednołańcuchowym polipeptydem składającym się z 29 reszt aminokwasowych. Istnieje znacząca homologia między glukagonem i innymi hormonami polipeptydowymi, w tym sekretyną, VIP i peptydem hamującym gastroinhibitory. Sekwencja aminokwasowa glukagonu u ssaków jest wysoce konserwatywna; tak samo jest u ludzi, krów, świń i szczurów.

Glukagon powstaje z preproglukagonu, peptydu prekursorowego składającego się ze 180 aminokwasów i pięciu domen, które podlegają osobnemu przetwarzaniu (Bell i in., 1983). Po N-końcowym peptydzie sygnałowym w cząsteczce preproglukagonu występuje peptyd trzustkowy podobny do glicyny, a następnie sekwencje aminokwasowe glukagonu i peptydów glukagonopodobnych typu 1 i 2.

Uwaga! Przetwarzanie preproglukagonu odbywa się w kilku etapach i zależy od materiału, w którym występuje. W wyniku tego powstają różne peptydy z tego samego preprohormonu w komórkach a wysepek trzustkowych iw komórkach neuroendokrynnych jelita (komórki L) (Mojsov i in., 1986).

Gliktinina, najważniejszy półprodukt przetwarzający, składa się z N-końcowego peptydu trzustkowego podobnego do glicynyny i C-końcowego glukagonu, rozdzielonych dwiema resztami argininy. Oksintomodulina składa się z glukagonu i C-końcowego heksapeptydu, również rozdzielonych dwiema resztami argininy.

Fizjologiczna rola peptydów prekursorowych glukagonu nie jest jasna, ale złożona regulacja przetwarzania preproglukagonu sugeruje, że wszystkie one mają specjalne funkcje. W wydzielniczych ziarnach komórek a wysepek trzustkowych rozróżnia się centralne jądro glukagonu i obwodową krawędź gliftyny.

W jelitowych komórkach L granulki wydzielnicze zawierają tylko glifininę; najwyraźniej komórki te są pozbawione enzymu, który zamienia gliketynę w glukagon. Oksintomodulina wiąże się z receptorami glukagonu na hepatocytach i stymuluje cyklazę adenylanową; aktywność tego peptydu wynosi 10-20% aktywności glukagonu.

Peptyd glukagonopodobny typu 1 jest niezwykle silnym stymulatorem wydzielania insuliny, ale nie ma prawie żadnego wpływu na hepatocyty. Glicentynę, oksintomodulinę i peptydy glukagonopodobne występują głównie w jelicie. Ich wydzielanie utrzymuje się po wycięciu trzustki.

Regulacja wydzielania

Wydzielanie glukagonu jest regulowane przez glukozę z pożywienia, insuliny, aminokwasów i kwasów tłuszczowych. Glukoza jest silnym inhibitorem wydzielania glukagonu. Po spożyciu ma znacznie silniejszy wpływ na wydzielanie glukagonu niż w przypadku wprowadzenia / we wstępie (jak zresztą wydzielanie insuliny). Prawdopodobnie w działaniu glukozy pośredniczą niektóre hormony trawienne.

Porada: Utrata następuje w przypadku nieleczonej lub zdekompensowanej cukrzycy insulinozależnej i nie występuje w kulturze a-kpetok. Dlatego wpływ glukozy na komórki a, przynajmniej częściowo, zależy od stymulacji wydzielania insuliny. Somatostatyna, wolne kwasy tłuszczowe i ciała ketonowe hamują również wydzielanie glukagonu.

Większość aminokwasów stymuluje wydzielanie zarówno glukagonu, jak i insuliny. To wyjaśnia, dlaczego po przyjęciu pokarmu wyłącznie białkowego osoba nie doświadcza hipoglikemii za pośrednictwem insuliny. Podobnie jak glukoza, aminokwasy są bardziej skuteczne, gdy są przyjmowane doustnie niż przy wprowadzeniu. W konsekwencji, ich działanie może być częściowo pośredniczone przez hormony trawienne.

Ponadto wydzielanie glukagonu jest kontrolowane przez autonomiczny układ nerwowy. Podrażnienie współczulnych włókien nerwowych unerwiających wysepki trzustki, a także wprowadzenie adrenostimulyatorov i sympatykomimetyków zwiększa wydzielanie tego hormonu.

Acetylocholina ma podobny efekt. Glukagon z cukrzycą. U pacjentów z niewyrównaną cukrzycą stężenie glukagonu w osoczu jest podwyższone. Ze względu na zdolność do zwiększania glukoneogenezy i glikogenolizy glukagon nasila hiperglikemię. Jednak naruszenia wydzielania glukagonu w cukrzycy wydają się wtórne i zanikają, gdy poziom glukozy we krwi normalizuje się (Unger, 1985).

Rola hiperglikemii w cukrzycy została wyjaśniona przez eksperymenty z somatostatyną (Gerich i in., 1975). Somatostatyna, chociaż nie całkowicie znormalizuje metabolizm glukozy, znacznie spowalnia tempo rozwoju hiperglikemii i ketonemii u pacjentów z cukrzycą insulinozależną po nagłym odstawieniu insuliny.

U zdrowych osób wydzielanie glukagonu wzrasta w odpowiedzi na hipoglikemię, aw cukrzycy insulinozależnej ten ważny mechanizm obronny jest tracony na samym początku choroby.

Metabolizm

Glukagon ulega szybkiemu zniszczeniu w wątrobie, nerkach i osoczu, jak również w tkankach docelowych (Peterson i in., 1982). EroT1 / 2 w osoczu wynosi tylko 3-6 minut. Rozszczepienie N-końcowej histydyny przez proteazy prowadzi do utraty aktywności biologicznej glukagonu.

Mechanizm działania

Glukagon wiąże się z receptorem na błonie komórek docelowych; receptor ten jest glikoproteiną o masie cząsteczkowej 60 LLC (Sheetz i Tager, 1988). Struktura receptora nie jest w pełni zrozumiała, ale wiadomo, że jest sprzężona z białkiem Gj, które aktywuje cyklazę adenylanową.

Ważne! Głównym działaniem glukagonu na hepatocyty jest cAMP. Modyfikacja N-końcowej części cząsteczki glukagonu przekształca ją w częściowego agonistę: powinowactwo do receptora jest do pewnego stopnia zachowane, a zdolność do aktywacji cyklazy adenylanowej jest w znacznym stopniu utracona (Unson et al., 1989). Tak więc zachowują się w szczególności [Phen '] - glukagon i des-Gis' - [Glu9] -glukagonamid.

Poprzez zależną od cAMP fosforylację glukagon aktywuje fosforylazę, enzym, który katalizuje ograniczającą reakcję glikogenolizy. W tym samym czasie następuje fosforylacja syntetazy glikogenu, a jej aktywność maleje.

W rezultacie zwiększa się glikogenoliza i hamuje glikogenezę. cAMP stymuluje również transkrypcję genu karboksykinazy fosfoenolopirogronianowej, enzymu, który katalizuje ograniczającą reakcję glukoneogenezy (Granner i in., 1986). Zwykle insulina wywołuje przeciwne skutki, a gdy stężenia obu hormonów są maksymalne, przeważa działanie insuliny.

CAMP pośredniczy w fosforylacji innego bifunkcyjnego enzymu, 6-fosfofrukto-2-kinazy / fruktozy-2,6-difosfatazy (Pilkis i in., 1981; Foster, 1984). Wewnątrzkomórkowe stężenie 2,6-difosforanu fruktozy, który z kolei reguluje glukoneogenezę i glikogenolizę, zależy od tego enzymu.

Gdy stężenie glukagonu jest wysokie i insulina jest niska, fosforylowana jest 6-fosfofrukto-2-kinaza / fruko-gozo-2,6-difosfataza i działa jak fosforan, redukując 2,6-difosforan fruktozy w wątrobie.

Gdy stężenie insuliny jest wysokie, a glukagon jest niski, enzym ulega defosforylacji i działa jako kinaza, zwiększając zawartość frukozo-2,6-difosforanu. Fruktozo-2,6-difosforan jest allosterycznym aktywatorem fosfofruktokinazy, enzymu, który katalizuje ograniczającą reakcję glikolizy.

Tak więc, gdy stężenie glukagonu jest wysokie, glikoliza jest hamowana, a glukoneogeneza jest zwiększona. Prowadzi to do wzrostu poziomu malonylo-CoA, przyspieszenia utleniania kwasów tłuszczowych i ketogenezy. W przeciwieństwie do tego, gdy stężenie insuliny jest wysokie, glikoliza jest wzmocniona, a glukoneogeneza i ketogeneza są tłumione (Foster, 1984).

Ostrzeżenie: Glukagon, szczególnie w wysokich stężeniach, wpływa nie tylko na wątrobę, ale także na inne tkanki. W tkance tłuszczowej aktywuje cyklazę adenylanową i zwiększa lipolizę, w mięśniu sercowym zwiększa siłę skurczów serca. Glukagon rozluźnia mięśnie gładkie przewodu pokarmowego; analogi hormonów, które nie aktywują cyklazy adenylanowej mają ten sam efekt.

W niektórych tkankach (w tym w wątrobie) istnieje inny typ receptora glukagonu; wiązanie hormonu z nimi prowadzi do powstawania IF3, DAG i wzrostu wewnątrzkomórkowego stężenia wapnia (Murphy i in., 1987). Rola tego receptora glukagonu w regulacji metabolizmu pozostaje nieznana.

Aplikacja

Glukagon stosuje się w leczeniu ciężkich epizodów hipoglikemii, zwykle u pacjentów z cukrzycą, gdy niemożliwe jest zorganizowanie dożylnego wlewu glukozy. Ponadto glukagon stosuje się w diagnostyce radiologicznej jako środek tłumiący motorykę przewodu pokarmowego.

Glukagon, stosowany do celów leczniczych, uzyskuje się z gruczołów trzustki bydlęcej i świńskiej. Sekwencje aminokwasowe ludzkiego, bydlęcego i świńskiego glukagonu są identyczne. W hipoglikemii podaje się dożylnie, domięśniowo lub podskórnie 1 mg glukagonu. W nagłych wypadkach preferowane są dwie pierwsze drogi podawania.

Poprawa następuje w ciągu 10 minut, co minimalizuje ryzyko uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego. Hiperglikemiczne działanie glukagonu jest krótkotrwałe i może nie pojawić się wcale, jeśli zapasy glikogenu w wątrobie są wyczerpane.

Po ulepszeniu, które nastąpiło pod działaniem glukagonu, glukoza jest wstrzykiwana pacjentowi lub jest zmuszona do zjedzenia czegoś, aby zapobiec nawrotowi hipoglikemii. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi glukagonu są nudności i wymioty.

Glukagon jest przepisywany przed badaniami rentgenowskimi górnego i dolnego odcinka przewodu pokarmowego, przed ideografią wsteczną (Monsein i in., 1986) i przed MPT (Goldberg i Thoeni, 1989) w celu rozluźnienia mięśni gładkich żołądka i jelit.

Stosuje się go również do łagodzenia skurczu w ostrym zapaleniu uchyłków, patologii dróg żółciowych i zwieracza Oddiego, jako pomoc w usuwaniu kamieni żółciowych za pomocą pętli Dormia, jak również w niedrożności przełyku i wgłobienia jelita (Friedland, 1983; Mortens-sonetal., 1984 ; Kadir i Gadacz, 1987). Wprowadzenie glukagonu ułatwia diagnostykę różnicową żółtaczki mechanicznej i miąższowej (Berstock i in., 1982).

Glukagon stymuluje uwalnianie katecholamin przez komórki pheochromocytoma i jest używany jako eksperymentalne narzędzie diagnostyczne dla tego nowotworu. Ponadto glukagon próbował leczyć wstrząs za pomocą jego działania inotropowego na serce. Lek był przydatny dla tych pacjentów, którzy przyjmowali β-adrenolityki, ponieważ β-adrenostymulujący są nieskuteczni.

Co to jest hormon glukagon?

Glukagon jest hormonem polipeptydowym wydzielanym przez komórki a zlokalizowane u ludzi prawie wyłącznie w wysepkach trzustkowych. W dolnej części jelita cienkiego znajdują się komórki podobne do α, zwane „komórkami L”, które wydzielają grupę peptydów glukagonopodobnych (enteroglukagon), które nie mają aktywności biologicznej glukagonu.

Uważa się, że pełnią one pewną funkcję regulacyjną w przewodzie pokarmowym. Radioimmunologiczne metody oznaczania glukagonu w osoczu, które wykorzystują przeciwciała specyficzne dla glukagonu, nie wykrywają enteroglukagonu, ale identyfikują dwa inne związki obecne w osoczu (immunoreaktywny glukagon-9000 [IRG9000] i duże stężenie glukagonu [BHP]), którego poziom nie wykrywa szybkie wibracje.

Wpływ glukagonu w stężeniach fizjologicznych w osoczu jest ograniczony do wątroby, gdzie hormon ten przeciwdziała działaniu insuliny. Znacznie zwiększa glikogenolizę wątroby i uwalnianie glukozy do osocza; stymuluje glukoneogenezę, a także aktywuje system transportu długołańcuchowych wolnych kwasów tłuszczowych w mitochondriach wątroby, gdzie kwasy te ulegają utlenieniu i tworzą ciała ketonowe.

Nadmiar glukagonu

Wydzielanie glukagonu zwiększa się przez obniżenie poziomów glukozy w osoczu, współczulną stymulację trzustki, dożylną infuzję aminokwasów (na przykład argininy), a także pod wpływem hormonów żołądkowo-jelitowych wydzielanych, gdy aminokwasy lub tłuszcze wchodzą do jelita (spożycie białek lub tłuszczów jako takich wzrasta stężenie glukagonu w osoczu, ale prawie nie występuje, gdy substancje te są częścią pokarmu bogatego w węglowodany, które zwykle zmniejsza się, gdy poziom glukagonu w osoczu jest przyjmowany.

Glukagonomas to rzadkie guzy wydzielające glukagon pochodzące z wysepek trzustkowych (patrz rak trzustki).

Brak glukagonu

Niedobór glukagonu. Rzadkie przypadki utrzymującej się hipoglikemii u noworodków są związane ze względnym niedoborem glukagonu, któremu towarzyszy względna hiperinsulinemia.

Aplikacja

Glukagon stosuje się w leczeniu ciężkich reakcji hipoglikemicznych spowodowanych przez insulinę, tj. w nagłym leczeniu hipoglikemii insuliny, której towarzyszą objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, przed spożyciem glukozy lub cukru.

Wstrzyknięcie glukagonu pacjentowi, przeprowadzone przez członka jego rodziny lub towarzysza podróży, który wie, jak stosować te leki, pozwala na zwiększenie stężenia glukozy w osoczu i przywraca pacjentowi świadomość w zakresie, w jakim może on spożyć glukozę lub sacharozę. Skuteczność glukagonu zależy od rezerw glikogenu w wątrobie; pośród hipoglikemii na czczo lub długotrwale glukagon ma niewielki wpływ na poziom glukozy w osoczu.

Ważne: glukagon do wstrzykiwań jest dostępny w fiolkach zawierających 1 U (1 mg) lub 10 U (10 mg) proszku krystalicznego hormonu, do którego dołączony jest roztwór rozcieńczający. Zwykle dawki glukagonu dla dorosłych wynoszą 0,5–1 U p / c, i / m lub w / w, a dla dzieci 0,03 U / kg (maksymalna dawka 1 U).

Jeśli glukagon jest skuteczny, objawy hipoglikemii z ośrodkowego układu nerwowego są zwykle zatrzymywane po 10-25 minutach. Jeśli podanie 1 U glukagonu nie przyniosło efektu przez 25 minut, to jego kolejne zastrzyki są bezużyteczne i nie są zalecane. Głównymi działaniami niepożądanymi są nudności i wymioty.

Czym jest glukagon, funkcja hormonu i szybkość

Ważnym organem naszego ciała jest trzustka. Wytwarza kilka hormonów, które wpływają na metabolizm organizmu. Należą do nich glukagon, substancja, która uwalnia glukozę z komórek. Ponadto trzustka wytwarza insulinę, somatostatynę i polipeptyd trzustkowy.

Somatostatyna jest odpowiedzialna za ograniczenie produkcji somatotropiny i katecholamin (adrenaliny, noradrenaliny). Peptyd reguluje funkcjonowanie przewodu pokarmowego. Insulina i glukagon kontrolują zawartość głównego źródła energii - glukozy, a te dwa hormony są bezpośrednio przeciwne w działaniu. Co to jest glukagon i jakie inne funkcje ma, odpowiemy w tym artykule.

Produkcja i aktywność glukagonu

Glukagon jest substancją peptydową wytwarzaną przez wysepki Langerhansa i inne komórki trzustki. Rodzicem tego hormonu jest preproglukagon. Bezpośredni wpływ na syntezę glukagonu ma glukoza, uzyskiwana przez organizm z pożywieniem. Na syntezę hormonu wpływają również produkty białkowe przyjmowane przez człowieka podczas posiłku. Zawierają argininę i alaninę, które zwiększają ilość substancji opisywanej w organizmie.

Na syntezę glukagonu wpływa praca fizyczna i ćwiczenia fizyczne. Im większe obciążenie, tym większa synteza hormonu. Zaczyna też ciężko pracować z postem. Jako środek ochronny substancja jest wytwarzana podczas stresu. Na jego wzrost ma wpływ wzrost poziomu adrenaliny i noradrenaliny.

Glukagon służy do tworzenia glukozy z białek aminokwasowych. W ten sposób zapewnia wszystkie organy ludzkiego ciała niezbędne do funkcjonowania energii. Funkcje glukagonu obejmują:

  • rozpad glikogenu w wątrobie i mięśniach, dzięki któremu przechowywana glukoza jest uwalniana do krwi i służy do metabolizmu energetycznego;
  • rozszczepianie lipidów (tłuszczów), co również prowadzi do zaopatrzenia organizmu w energię;
  • powstawanie glukozy z żywności bez węglowodanów;
  • zapewnienie wzrostu dopływu krwi do nerek;
  • wysokie ciśnienie krwi;
  • zwiększone tętno;
  • działanie przeciwskurczowe;
  • wzrost zawartości katecholamin;
  • stymulacja odzyskiwania komórek wątroby;
  • przyspieszenie procesu wydalania sodu i fosforu;
  • korekta wymiany magnezu;
  • zwiększony poziom wapnia w komórkach;
  • wycofanie z komórek insulinowych.

Należy zauważyć, że w mięśniach glukagon nie sprzyja produkcji glukozy, ponieważ brakuje im niezbędnych receptorów hormonalnych. Ale z listy jasno wynika, że ​​rola substancji w naszym organizmie jest dość duża.

Uwaga! Glukagon i insulina - 2 walczące hormony. Insulina jest wykorzystywana do gromadzenia glukozy w komórkach. Jest wytwarzany przy podwyższonej zawartości glukozy, utrzymując ją w rezerwie. Mechanizm działania glukagonu polega na tym, że uwalnia on glukozę z komórek i wysyła ją do organów organizmu w celu metabolizmu energetycznego.

Musimy również wziąć pod uwagę, że niektóre ludzkie narządy pochłaniają glukozę pomimo działania insuliny. Obejmują one mózg głowy, jelita (niektóre jego części), wątrobę, obie nerki. Aby metabolizm cukru w ​​organizmie był zrównoważony, potrzebne są również inne hormony - jest to kortyzol, hormon strachu, hormon adrenaliny, który wpływa na wzrost kości i tkanek somatotropiny.

Norma hormonu i odchylenia od niego

Norma hormonu glukagonu zależy od wieku osoby. U dorosłych wtyczka między dolną i górną wartością jest mniejsza. Tabela jest następująca:

Jaki jest hormon glukagon i jego rola w organizmie

Glukagon „hormon głodu” jest mało znany w porównaniu z insuliną, chociaż te dwie substancje działają w możliwie najbliższy sposób i pełnią równie ważną rolę w naszym organizmie. Glukagon jest jednym z głównych hormonów trzustki, który wraz z insuliną odpowiada za regulację poziomu glukozy we krwi. Preparaty hormonalne na jego bazie znajdują szerokie zastosowanie w medycynie do regeneracji w cukrzycy i do diagnozowania przewodu pokarmowego.

Struktura i synteza glukagonu

Glukagon jest nazywany inaczej, ale jest często określany jako hormon - antagonista insuliny. Naukowcy H. Kimball i J. Murlin odkryli nową substancję trzustkową w 1923 r., 2 lata po historycznym odkryciu insuliny. Ale wtedy niezastąpiona rola glukagonu w organizmie, to niewielu ludzi wiedziało.

Obecnie medycyna używa dwóch głównych funkcji „hormonu głodu” - hiperglikemii i diagnostyki, chociaż w rzeczywistości substancja wykonuje kilka ważnych zadań w organizmie.

Glukagon jest białkiem, a dokładniej hormonem peptydowym w swojej strukturze chemicznej. Pod względem struktury jest to jednołańcuchowy polipeptyd składający się z 29 aminokwasów. Powstaje z preproglukagonu - jeszcze silniejszego polipeptydu zawierającego 180 aminokwasów.

Mimo całej wagi glukagonu w organizmie jego struktura aminokwasowa jest dość prosta, a jeśli mówić w języku naukowym, jest „wysoce konserwatywna”. Tak więc u ludzi, krów, świń i szczurów struktura tego hormonu jest dokładnie taka sama. Dlatego preparaty glukagonu są zwykle otrzymywane z trzustki byka lub świni.

Funkcje i działanie glukagonu w organizmie

Wydzielanie glukagonu zachodzi w trzustce hormonalnej pod intrygującą nazwą „wysepki Langerhansa”. Piąta część tych wysp to specjalne komórki alfa, które wytwarzają ten hormon.

Na produkcję glukagonu mają wpływ 3 czynniki:

  1. Stężenie glukozy we krwi (spadek poziomu cukru do poziomu krytycznego może spowodować kilkakrotne zwiększenie objętości „hormonu głodu” w osoczu).
  2. Zwiększenie ilości aminokwasów we krwi, zwłaszcza alaniny i argininy.
  3. Aktywny wysiłek fizyczny (wyczerpujący trening na granicy ludzkich możliwości zwiększa stężenie hormonu 4-5 razy).

Dostając się do krwi, „hormon głodu” pędzi do receptorów komórek wątroby, wiąże się z nimi i stymuluje uwalnianie glukozy do krwi, utrzymując ją na stabilnym, stałym poziomie. Ponadto hormon trzustki glukagonu wykonuje następujące czynności w organizmie:

  • aktywuje rozkład lipidów i obniża poziom cholesterolu we krwi
  • zwiększa przepływ krwi w nerkach
  • przyczynia się do szybkiego usuwania sodu z organizmu (a to poprawia funkcjonowanie serca)
  • bierze udział w regeneracji komórek wątroby
  • stymuluje uwalnianie insuliny z komórek

Ponadto glukagon jest niezbędnym sprzymierzeńcem adrenaliny w zapewnianiu reakcji „uderz lub uciekaj” w organizmie. Gdy adrenalina jest uwalniana do krwiobiegu, glukagon prawie natychmiast zwiększa objętość glukozy, aby zasilić mięśnie szkieletowe i zwiększa podaż mięśni tlenem.

Norma glukagonu we krwi i jej zaburzeniach

Wskaźnik glukagonu we krwi jest różny dla dzieci i dorosłych. U dzieci w wieku 4–14 lat poziom „hormonu głodu” może wahać się w zakresie 0–148 pg / ml, u dorosłych dozwolony jest wzrost o 20–100 pg / ml. Ale jeśli wskaźnik glukagonu spadnie lub wzrośnie poniżej standardowych wartości, może to oznaczać różne problemy w organizmie.

Zmniejszenie poziomu glukagonu we krwi często wskazuje na mukowiscydozę, przewlekłe zapalenie trzustki, diagnozuje się po trzustce i usunięciu trzustki.

Wzrost poziomu hormonu jest możliwym objawem następujących patologii:

  • cukrzyca typu 1
  • glukagonoma (nowotwór komórek alfa w trzustce)
  • ostre zapalenie trzustki
  • marskość wątroby
  • Zespół Cushinga
  • przewlekła niewydolność nerek
  • ostra hipoglikemia
  • jakikolwiek silny stres (urazy, oparzenia, operacja itp.)

Wskazania do stosowania leku glukagon

Syntetyczny glukagon stosuje się w medycynie w dwóch przypadkach. Pierwszym celem jest korekta ciężkich postaci hipoglikemii, gdy z jakiegoś powodu infuzja (kroplówka) glukozy jest niemożliwa. Drugą wartością glukagonu jest przygotowanie badań górnego i dolnego odcinka przewodu pokarmowego, zwłaszcza podczas diagnozy radiacyjnej.

Peptyd glukagonopodobny można również stosować do leczenia cukrzycy typu 2. Substancja ta ma strukturę podobną do glukagonu, ale jest inkretyna - syntetyzowana w jelitach po posiłku. Lek ma na celu dostosowanie poziomu glukozy, w niektórych przypadkach - nawet bez dodatkowego podawania insuliny.

Lista wskazań do przyjmowania preparatów hormonalnych glukagonu obejmuje:

  • terapia szokowa dla pacjentów z zaburzeniami psychicznymi
  • cukrzyca z towarzyszącą hipoglikemią
  • preparat pomocniczy do diagnostyki laboratoryjnej
  • usunięcie skurczów w ostrych uchyłkach jelitowych
  • rozluźnienie mięśni gładkich żołądka i jelit

Dawkowanie glukagonu i przeciwwskazania

Istnieją 3 główne opcje wstrzykiwania glukagonu - dożylnie, domięśniowo i podskórnie. Jeśli wymagana jest pomoc w nagłych wypadkach (na przykład w śpiączce hipoglikemicznej), używane są tylko dwie pierwsze opcje.

Standardowa dawka leku hormonalnego do celów terapeutycznych wynosi 1 mg. Poprawa następuje zwykle w ciągu 10 minut. Aby przygotować się do diagnozy, konieczne jest 0,25-2 mg, dawkę określa lekarz prowadzący.

Istnieją konkretne zalecenia dotyczące stosowania leku dla dzieci i kobiet w ciąży. Ponieważ glukagon nie przenika przez barierę łożyskową, można go stosować przy przenoszeniu dziecka. Ale - tylko w nagłych przypadkach i na podstawie decyzji lekarza. Nie zaleca się stosowania preparatów glukagonu u dzieci o masie ciała poniżej 20-25 kg. W nagłych przypadkach podaje się dawkę 500 μg i stan młodego pacjenta jest dokładnie monitorowany przez 15 minut. W razie potrzeby można zwiększyć dawkę o 20-30 mg.

Podczas terapii preparatami glukagonu bardzo ważny jest również okres powrotu do zdrowia. Po ulepszeniu pacjent potrzebuje pokarmów białkowych, słodkiej herbaty i pełnego odpoczynku przez 2-3 godziny. Jeśli leki hormonalne nie pomogą, wymagana jest dożylna glukoza.